دردلم بود كه بي دوست نمانم هرگز

دلم براي كسي تنگ است

كه آفتاب صداقت را

به ميهماني گل هاي باغ مي آورد

و روح بلندش را

به بادها مي داد

و دست هاي مهرباني اش  را

به آب مي بخشيد

دلم براي كسي تنگ است

كه آن دو نرگس جادو را

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

دلم براي كسي تنگ است

كه همچو كودك معصومي

دلش براي دلم مي سوخت

و مهرباني را

نثار من مي كرد

دلم براي كسي تنگ است

كه تا شمال ترين شمال

و در جنوب ترين جنوب

در همه حال

هميشه در همه جا

آه با كه بتوان گفت

كه بود با من و

پيوسته نيز بي من بود

                 كسي كه بي من ماند

                         كسي كه با من نيست

                                                        كسي كه ...

                                                               دگر كافي است.